Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Εκείνος μόνο μ' ανασταίνει 
καθώς χαράζω πάλι ιδεασμούς
στους τοίχους του ρημαγμένου μου ονείρου. 
Εκείνος μόνο με δυο λέξεις με σκοτώνει 
και με τρεις μ' επαναφέρει 
και σ' αυτόν θέλω να ανήκω. 
Σ' εκείνον τον ήλιο 
που έγινε σκοτάδι και διάσπαρτα αστέρια
η καταστροφή ανήκει σ' εκείνον. 
Και σε 'σένα που σκορπάς τον
εαυτό σου όλοι να τον δουν
σου άφησε ένα βράχο
να ρημάζεις το κορμί σου.
Κάνε κάτι άρρωστο απόψε
πες πως δεν ανήκεις σε κανέναν.
Κι ύστερα τρέχα να σχίσεις το κορμί σου
να εξιλεωθείς.
Γιατί εγώ σ' αυτόν θ' ανήκω
σ' όποιον κι αν δανείσω το κορμί μου.
Γιατί αυτός μονάχα, κι όχι εσύ
ξέρει να με σκοτώνει.

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Ελάτε στην κόλαση να κρεμαστείτε με φλεγόμενες θηλιές
Γύρω απ’ τον πληθωρικό λαιμό σας
Να σφίγγουν την ανάσα σας εκατοντάδες διάολοι.
Ελάτε να κάνουμε έρωτα πίσω απ’ τις φυλλωσιές του απαγορευμένου δέντρου
Ή τους θάμνους του σκότους
Χαμογελώντας στους ηδονοβλεψίες που πηγαίνουν κι έρχονται
-Τυχοδιώκτες ή ταξιδιώτες-
Κάτω απ’ το ολόγιομο φεγγάρι ή απ’ το φως των ένοχων αστεριών.
Πόσο ρομαντικά ανήθικο!
Ας πιέσουμε με χιούμορ τις κλειτορίδες μας.
Είμαστε όλοι μας γυναίκες, είμαστε όλοι μας ελεύθεροι.
Κι αφού παρέλυσα το θάνατο, είπα πως τίποτα πια δεν μ’ ανασταίνει.
Αυτός, εκείνη κι εγώ είμαστε κατά βάθος ένα σώμα
Συνάμα μια προσωπικότητα αναιρέσιμη.
Ο ένας τρώει τον άλλο ανά δύο κι έπειτα ο καθένας τρώει τον εαυτό του.
Τρωγόμαστε λοιπόν όντας εραστές του κάτω κόσμου
Θίασος στο μαύρο θέατρο της Πράγας ή το παράδοξο της εποχής.

Μα έτσι είμαι ελεύθερη και ίσως κάποια στιγμή ν’ αφήσω αυτό το φόβο στους επόμενους.  

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Θέλεις να πεθάνουμε στ' αλήθεια;
Ίσως εκεί μας υποδεχτούν με τιμές
ή με τις σάλπιγγες του παραδείσου.
Θα 'χει -λένε- γαλήνη· τι θα πει αυτό;

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Πρόσεχέ την για 'μένα, έτσι όπως εγώ θα την πρόσεχα. 
Κοίμησέ την μ' άρωμα αγάπης, μόνο αυτό ζητά. 
Ήλπιζα σ' ένα άγγιγμα, δίπλα στα χείλη και στην απορία, στην αφέλεια των μαλλιών της, δίπλα σε κάποιο δάκρυ.
Ένα χάδι στο μπράτσο κι ένα φιλί στο μέτωπο-δεν ήλπιζα σε τίποτ' άλλο. 
Θα μου 'φτανε τουλάχιστον για σήμερα, γι' αύριο και γι' απόψε. 

Είναι ο χρόνος, τ' ακούς; 
.....
Μας προσπερνά, μας γερνάει και μας σκοτώνει.
Μας αδειάζει γυμνούς σ'ένα δωμάτιο, μας πετά στην άκρη και φωνάζει "ντυθείτε" μ' ό,τι εχει περισέψει. 
Μα τι περίσεψε και σήμερα· τρεις ελπίδες, δυο ανάσες κι ένα όνειρο
γύρω από δύκτια και οθόνες, χιλιόμετρα και συμπλέγματα
σκέψεις μοναχικές, μονόπλευρες και μάταιες. 
Πρόσεχέ την για 'μένα, όπως εγώ θα προσέχω τον εαυτό μου.

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Είσαι μακριά. 
Από 'μένα, από 'σένα, απ' το σύννεφο
που τρέμει την άνοιξη. 
Με την εξιλέωση να βγούμε στα παράθυρα, ν' ανάψουμε φωτιές
στις κουρτίνες και στα όνειρά μας.
Θα 'ταν ωραία αν είχαμε κι από ένα όνειρο
να το βγάζαμε βόλτα το πρωί να πάρει αέρα, να το βάζαμε για ύπνο.
Ν' ακουμπάμε πάνω του για λίγο τη φθορά μας. 
Άλλωστε κουρτίνες όλοι μας έχουμε, ποιος δεν έχει κουρτίνες; 
Μονάχα αυτός που του λείπουν τα παράθυρα.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Θέλω τ' όνομά σου να έχει υπόμνημα. Να διασχίζει αστραπιαία το μυαλό μου, μα οι σκέψεις να σταθεροποιούνται εκεί γύρω για καιρό. Μια παράκρουση με ποιότητα, πρωτού επέλθει η πλήρης αποσύνθεση. Η δική μου αποσύνθεση. 
Στο τέλος νικά ο πληρωμένος έρωτας, το συμφέρον και η προοπτική του. Όταν ο ένας δεν μπορεί ν' αγγίξει τον άλλο, ο πληρωμένος έρωτας νικά!
Μα εγώ θέλω δυο χέρια, να βάλω μέσα τα δικά μου.  Να μπορώ τουλάχιστον να μιλήσω για την αποτυχία μου κι ας μιλώ σε παλάμες και σε δάχτυλα. Να μπορείς κι εσύ να νιώθεις τα χέρια σου ζεστά.
Συνομιλία σαρκική. Ας απολογηθούμε στο τέλος για τον έρωτά μας. Όχι ο ένας στον άλλο, μα ο καθένας στον εαυτό του.
Παίζουμε. Εγώ μαζί σου κι εσύ μαζί μου και, είναι διασκεδαστικό το παιχνίδι, εφόσον είναι παιχνίδι. 
Αλήθεια εσένα πόσο σου κοστίζει;

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

16/04/13

Πηγή: marilenahasanaccount.blogspot.com



Leave my shadow alone, let me be.
If I want to have thoughts of chains, let chains surround me.
And if I want to carve those eyes in the four walls that encircle me, give me a needle.
For I will have the patience of the world at the tip of my fingers and continue shaping with wounds on my heart and mind.
Give me a valley to view and I will reveal to you the wonders of my adolescence.
The truth of nature was kinder to me than human touch and false hopes.
Present me with a challenge and I will endure it – because it is who I am.
Let me bask in hypocrisy, regret and guilt but my conscience will not long after burst with a fire so powerful, it won’t let my senses find serenity.
Analyze my existence - dissect my desires.
And you will find a plethora of weaknesses.
But not so far under, a profound love and altruism will overflow and perish – so suddenly and beautifully that there will be no question of the destination of their fate.