Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Ωδή στην Ήβη που περνάει.

Δεν ήμουν αφελής τότε που πίστευα, πως η ζωή χτίζεται πάνω στα ραγισμένα όνειρα της ήβης.
Τότε που σκυφτή ψιθύριζε παιάνες που 'βγαιναν απ' το πένθιμο της ψυχής, της πρόωρα γερασμένης, στριφογυρίζοντας αέναα στο τέμπο του χρόνου και του καιρού, μα χωρίς να προχωράει εμπρός, με ούτε μια ρυτίδα στο μέτριο πρόσωπό της, το κοινό.
Και παρόλο που δεν ήταν αρεστή, λόχους αμέτρητους αγγέλων είχε να της βαστάνε τα μαλλιά, που σέρνονταν στο πάτωμα σαν τρωκτικά πεινασμένα, με το άγριο ένστικτο της αυτοσυντήρησης να τα κυριεύει και τα μάτια τους να θυμίζουν αυτά του διαόλου,
ενώ ντουζίνες αγοριών κεντούσαν ολημερίς φορέματα που ανέμιζαν κάθε που ο χρόνος φυσούσε και κάθε που η ματαιότητα του κόσμου του ευτελούς
ρίζωνε βαθιά στα σπλάχνα της μοναξιάς και της αλλοτρίωσης, όπως ριζώνει η αρρώστια στους όψιμους καρπούς των γερασμένων δέντρων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου