Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Ωδή στους πουριτανούς ή Ρυθμός τέσσερα όγδοα.


Η φωνή του μ’ ερεθίζει,
Όταν το σώμα του πάλλεται κάτω απ’ τα σεντόνια
Ουρλιάζοντας σαν το λύκο,
Βγάζοντας κραυγές πρωτόγονες,
Απ’ αυτές που Αυτοί αποκήρυξαν αιώνες πριν.
Το σώμα στο σώμα δίνεται και φτάνει βαθιά
Μέχρι το κόκαλο και εισχωρεί και μπαίνει στη Ψυχή,
Που ιδρωμένη και βρώμικη,
Κείτεται στην πιο σκοτεινή κάμαρα του νου.
Τα νύχια γδέρνουν με μανία το γυμνό του στήθος
Ενώ τα χείλη μου,
Τα χείλη ψελλίζουν αραμαϊκές προσευχές
Μέσα στη σιωπή του καταραμένου νου,
Μέσα στη σιωπή της κολασμένης μοναξιάς,
Που μοιάζει –όντως το κάνει- τόσο κοινωνική.
Μετράω τους χτύπους.
Δίνω ονόματα στους κρότους που κάνει η επαφή των σωμάτων,
Αυτών που κάποτε είδαν τον ήλιο γυμνά και μόνα,
Μικροσκοπικά όσο εμείς,
Ασήμαντα όσο εμείς μπροστά Τους.

Τους βλέπω εδώ, πίσω απ’ την πόρτα,
Με τα μάτια Τους να ξεπετάγονται απ’ το σχήμα τους
Και να φτάνουν ως το πάτωμα.
Με τα χέρια Τους να περιγράφουν
Με κινήσεις ακαθόριστες την ασχήμια,
Σε μια γλώσσα νοηματική και αμήχανη.
Με το καβάλο των υφασμάτινων παντελονιών τους
Να κοιτάει προς το Θεό
Και με το Θεό να τους φτύνει στα μούτρα
Με σάλιο αγιασμένο.
Ακούω τα πόδια τους να χτυπούν το πάτωμα σαν λυσσασμένα,
Σε ρυθμό τέσσερα όγδοα.

1 σχόλιο:

  1. Σου δημιουργεί ακραίες εικόνες (θετικό σχόλιο ) . Δεν το χαρακτηρίζεις όμορφο , μα σίγουρα ρεαλιστικό . Μπράβο και πάλι μπράβο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή