Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Το σπίτι μου.

Σέρνομαι μέρα με τη μέρα,
χάνομαι πώς να στο πω.
Τα πεζοδρόμια, ξέρεις, έχουν μακραίνει
και τα σκαλιά του σπιτιού μου, τείνουν στο άπειρο.
Η πόρτα έγινε στενότερη και το κρεβάτι μου
μοιάζει με μπαούλο εφηβικών αναμνήσεων.
Το ταβάνι σε λίγο θ' ακουμπήσει στο πάτωμα
κι ο καναπές που 'χω στην άκρη,
δεν χωράει παρά στοίβες βιβλίων.
Το μπαλκόνι... Δεν έχω πια μπαλκόνι.
Μόνο οι τέντες ξεπετάγονται απ' τους τοίχους
και στέκουν μονάχες τους,
σαν τα διαόλια στα  μεσαιωνικά κτήρια.

2 σχόλια:

  1. Πραγματικά ζωγραφίζεις εικόνες στο μυαλό μου ! Επίσης, διαβάζεις πολλά μαθηματικά (το παρακάνεις ) Keep it up ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι τα μαθηματικά είναι το πάθος μου ρε! :) Ευχαριστω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή