Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα ακόμη έργο τέχνης.

Βλέπω ανθρώπους τη νύχτα μαμά
κι ακόμη με τρομάζουν.
Ξέρεις, τρέμω στην ιδέα πως κάποτε θα σταθούν μπροστά μου
και θα μυρίσω την ανάσα τους
ή πως θα μου μιλήσουν, ναι, έτσι επιβλητικοί και απέριττοι.
Επιμελώς ατημέλητοι.
Κι ύστερα τι θα τους πω εγώ μαμά...
Κι εκείνο το κορίτσι με τα κυματιστά μαλλιά
κάθεται κουλουριασμένη στη γωνία του δωματίου
και με κοιτάζει.
Μου μοιάζει πολύ ξέρεις,
έχει κι ανταύγειες απ' τον ήλιο όπως κι εγώ.
Καμιά φορά φαίνεται να πονάει μαμά,
το βλέπω στο στήθος της που σφίγγεται.
Έχει πληγές επάνω.
Μάλλον τρυπιέται με λεπίδες και ξυράφια που μαζεύει απ' το δρόμο.
Χτυπιέται στο πάτωμα σαν χταπόδι απ' τον πόνο μαμά
κι ύστερα δεν ξέρω τι να κάνω.
Την είδα χθες να πηδιέται σαν σκυλί στο πεζοδρόμιο
κι υπέθεσα πως θα 'ναι τρελή, όπως εσύ μαμά.
Ντύνεται με στολές να δείχνει ευτυχισμένη.
Παίρνει και χάπια που και που, την βρίσκει.
Είναι διαστροφική μαμά, γδύνει με τα μάτια της τον κόσμο.  

2 σχόλια:

  1. Και όποιος κατάλαβε ... κατάλαβε .Μου φαίνεται σαν να έντυσες μια ζωή , τις εμπειρίες κάποιου ίσως , με περίπλοκες έννοιες και λέξεις . Για ακόμη μια φορά με καθήλωσες .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξέρεις, μερικές φορές νιώθω πως δεν λέω όσα θέλω να πω. Αλλά τελικά γι αυτους που ξέρουν είναι υπεραρκετα για να καταλάβουν. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή