Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Αυτά που σκέφτεσαι, όταν δεν έχεις τίποτα να πεις.

Δεν μ' αρέσει να γοητεύω τους ανθρώπους, παρά μονάχα να τους προκαλώ, να τους οδηγώ δηλαδή στις πιο σκοτεινές και πρωτόγονες φαντασιώσεις τους, σ' εκείνες που διεγείρουν τα ένστικτα.
Έπειτα απομακρύνομαι, όντας ξένη και αμέτοχη απ' την αρχή σ' αυτό το όργιο της λογικής και του πόθου, διότι με πληγώνει -και το κάνει!- να βλέπω τα μάτια τους να με κοιτάζουν σοκαρισμένα, γεμάτα οργή και λαγνεία και με μια δόση απορίας, που πραγματικά δεν δικαιολογείται.
Μα βρες μου κάτι για το οποίο αξίζει ν' αγωνιστώ, γιατί τούτος ο κόσμος μου είναι αδιάφορος. Άλλωστε -και το ξέρεις- αυτή η παρωδία μ' αρρωσταίνει και έχω σιχαθεί, εδώ και καιρό, αυτό το μοτίβο της συμβατικής ζωής.
Και, αλήθεια στο λέω πως, όλα τριγύρω μου έχουν στενέψει. Ακόμη και η περιφερειακή μου όραση νομίζω πως έχει αρχίσει να υπολειτουργεί, παρόλο που η υγεία των ματιών μου ποτέ δεν ήταν καλύτερη, γεγονός που -γαμώτο- μ' εξοργίζει.



1 σχόλιο:

  1. Κατάφερες να με κάνεις να ταυτιστώ -έστω και εθελημένα- με τους συγκεκριμένους στίχους . Πολύ καλή δουλειά για ακόμη μια φορά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή