Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Ημερομηνία λήξεως.

Σε βλέπω μέσα στα φώτα της πόλης
να στέκεσαι ζαλισμένη.
Του κόσμου η ραστώνη σε πληγώνει μάλλον,
σε εξοργίζει και σε ματώνει.
Άνθρωποι στέκουν τριγύρω σου
και δείχνουν σαλεμένοι.
Μοιάζουν με σκιές έτσι όπως κρύβονται
ο ένας μέσα στον άλλο,
σιωπηλοί κ' εξαντλημένοι.
Προφανώς -και τελικά- εξορισμένοι.

Ερωτευμένοι, παντού ερωτευμένοι.
Κάνουν να αγγίξουν ο ένας τον άλλο,
μα τρέχουν σ' αντίθετες μεριές
και ψιθυρίζουν τρομαγμένοι,
μέσα στο έλεος του καιρού,
μέσα στον άνεμο που σπρώχνει με μανία
τους δείκτες του ρολογιού,
μέσα στο ίδιο τους το μυαλό το σαλεμένο.

Και τούτο κάνει γύρους δίχως σταματημό
και χωρίς κανένας να του δίνει σημασία,
τρελαμένο απ' τη ραθυμία του κορμιού,
σακατεμένο πίσω από σύμβολα
κι αποπροσανατολισμένο.

Μα στους ανθρώπους βλέπω μονάχα νούμερα.
Ξεπετάγονται μπροστά μου σαν τεράστιοι αλγόριθμοι
κι έχουν κανόνες και σειρά
και ημερομηνία λήξεως ξεθωριασμένη,
στο πίσω μέρος καλυμμένη.
Προφανώς -και τελικά- ξεπερασμένη.







2 σχόλια:

  1. το πιο ποιητικό γραπτό σου μέχρι τώρα . Ξανατονίζω τις μαθηματικές αναφορές σου και δηλώνω σαν αγαπημένο τρίστιχο :
    " Ερωτευμένοι, παντού ερωτευμένοι.
    Κάνουν να αγγίξουν ο ένας τον άλλο,
    μα τρέχουν σ' αντίθετες μεριές "

    ΑπάντησηΔιαγραφή