Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Δεκαοχτώ ετών

Σκοτάδι και πάλι σκοτάδι.
Βγάζω τον καπνό και τη ψυχή μου μαζί.
Ρουφάω το διάολο δίχως τέλος.
Να η ηδονή που ηρεμεί το ταραγμένο πνεύμα.
Μπουκώστε με, με καπνό κι αφήστε με να πνιγώ.
Είμαι το τέρας που φοβάστε και το μείασμα αυτού του κόσμου του αψεγάδιαστου.
Είμαι το ανορθόδοξο που ακροβατεί στη λογική και στο φόβο σας.
Μα, είναι ο δρόμος που κοιτάζω εμπρός μου, το καταφύγιό μου.
Έλα να χορέψουμε μαζί σ' αυτήν την παρωδία. 

6 σχόλια:

  1. ν' ακροβατήσουμε μαζί σ' αυτή τρέλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπορει να πεσουμε ρε... :) εκτος αν με κρατας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. να πέσουμε, να σπάσουμε, να ξαναγεννηθούμε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δες που η ηλεκτρικη κουβεντα μπορει να γινει και ενδιαφερουσα... Girl. Ευτυχως που υπαρχει ζωη πισω απ' τις οθόνες και τα ηλεκτρικά ξεσπάσματα που αρχικά μοιάζουν τόσο απρόσωπα. Γραφεις υπεροχα (by the way).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. κι εσύ γράφεις απίστευτα! πρώτη φορά συναντάω σε μπλογκ κάτι τόσο γνώριμο... και ναι, ευτυχώς που υπάρχουμε :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή