Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Απροσδιορίστου Χρόνου


Ιδρωμένο κορμί και οι ρώγες σκλήρυναν. Το στραπ-ον βουλιάζει στον άδειο καναπέ. Ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου να σβήνουν κι οι καμπάνες της εκκλησίας ηχούν βροντερά. Σημαίνουν τάχα το ξεκίνημα της μέρας, σαν να πληρώνουν τη βίζιτα και να φεύγουν. Μα εσύ με κοιτάς στα χαμένα κι εγώ μεσ' από κάποιο θάλαμο ιατρικό κοιτώ τη ζωή μου. Είναι, λένε, αστρική προβολή. Κατεβαίνω χαμηλά. Ρουφάω την αμαρτία. Μέσα από 'κει που γεννιέται η ζωή. Ολόγυμνη. Αδύναμη. Ασθενική. Μ' ένα τσιγάρο τελειωμένο στο χέρι, να φτύνει τη στάχτη στους λεπτούς αστραγάλους σου, σχεδόν ηδονικά, και να σ' ερεθίζει.
Μα άλλωστε το ξέρεις πως αυτός ο κόσμος με πεθαίνει. Σα να 'λεγα για πρώτη φορά πως αυτή η σιωπή σου με βιάζει. Κι αυτό που θα πω σ' έναν άνθρωπο που πεθαίνει, πως η ζωή είναι η αρχή κι ο θάνατος το ίδιο. Γι' αυτό κάθισε λίγο να σε δω, να σε παρατηρήσω. Μιας και ταξιδεύεις και είσαι περαστική. Και αύριο θα φύγεις και ίσως χαθείς. Και πάλι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου