Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Πένθος

Κραυγή νωχελική. Διακριτική.
Να σταματήσω τάχα, να χτίζω ναούς μες στα ερείπια.
Να έχω το θράσος, να μιλάω χαμηλόφωνα
και να βαστάω παρθένα τη συνείδηση του εφήβου.
Να χαιδεύω ηδονικά το κορμί μου και ν' αρκούμαι σ' αυτό.
Να σφίγγω τους καρπούς μου σε σεξιστικές χειροπέδες
και να στριφογυρίζω αέναα στο τέμπο της αμαρτίας.
Να γαμιέμαι σαν σκυλί για να μην παρεκκλίνω.
Να παρακαλάω στα τέσσερα για λίγο ακόμη οίκτο.
Ν' αγγίζω το βίτσιο και την ιερότητά του
μαζί με μακρόστενα μπαλόνια από καουτσούκ.
Να υπηρετώ τον οργασμό και το συγχρονισμό.
Να ρέω και 'γω σαν τα δάκρυα.
Να στεγνώνω σαν μπουγάδα μόνο όταν σταματάει η βροχή.
Να φοράω ύστερα αεράτα πουκάμισα, να μην πνιγώ
κι αστέρια ολόγυρα να τρεμοσβήνουν πένθιμα. 

2 σχόλια:

  1. 'Να γαμιέμαι σαν σκυλί' ...Όταν καταφέρνεις να εντάξεις μια τόσο λαική φράση σε ένα τέτοιο ποιητικό σύνολο , αυτό θα πει ταλέντο . Συγχαρητήρια και πάλι , και το πένθος είναι μέρος της ζωής όπως όλα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστω! Νομιζω πως πρεπει να γραφουμε αυτα που μας ερχονται στο μυαλο χωρις να προσπαθούμε να τα ωραιοποιούμε. Θα το ελεγα παρορμηση παρα ταλεντο. :) check out this one: Anapeireslekseis.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή