Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Αερολογίες



Είναι επικίνδυνος ο κόσμος που επέλεξες. Ανάβει φωτιές στο μυαλό των αφελών και προκαλεί αδιάκριτα κάθε κάμαρα του νου.
Ο νους μου χάνεται στα κακόφημα και εκεί μονάχα τριγυρίζει. Αν θέλεις να 'ρθεις μπορείς να μου το πεις. Είναι οι δαίμονες που ξετρυπώνουν απ' τη χαραμάδα του νεκρωμένου σπιτιού και το στοιχειό που γυροφέρνει στο ανήθικο κορμί μου. Αυτοί μονάχα με κοιτούν στα μάτια και μιλούν, ακόμη και με τα χείλη ραμμένα, κολλημένα το ένα στο άλλο. Με προσκαλούν να πάω, λένε, στο ταξίδι. Στη θλίψη, στη χαρά, στον έρωτα. Μιλάω δυνατά κι αυτοί μονάχα με ακούνε. Κάνουν τάχα πως με αγνοούν μα στο τέλος γνέφουν πως κατάλαβαν.
Τι κατάλαβαν; Τι δεν κατάλαβαν; Ίσως νομίζουν πως υπάρχουν, μα κείτονται βαθειά στο θυμικό μου, καμουφλαριζμένοι και εριστικοί, έτοιμοι να ρημάξουν τη ψυχή μου. Δεν υπάρχουν. Σαπίζουν στο έρεβος και στην ανυπαρξία. Ραγίζουν κάθε φορά που σε κοιτάζω. Σπάνε κάθε φορά που σε αγγίζω και πέφτουν χωρίς σταματημό, λένε τάχα πως ανήκουνε στο χάος.
Ποιο χάος αναζητώ στο βλέμμα σου, ποια ηδονή στα χέρια σου, ποιο κορμί γαμάω και ποιο έχω ανάγκη;
Του έρωτα τα έθνη θα κοιτάμε και πάνω τους θα στήσουμε χορό.
Θα πέφτουμε απ' τη χώρα του ποτέ μα ποτέ στη γη δεν θα σταθούμε.
Θ' αναλωθούμε, θα ξεχαστούμε κι έπειτα θα συγκρουστούμε πάνω στο σύμπλεγμα Αστάρτης-Αφροδίτης. Με τα χέρια ψηλά στον ματωμένο ουρανό θα προσκυνούμε το χάος, το Θεό τους.
Κι ύστερα πάλι, ξανά απ' την αρχή, με μία ζωή άκρως συνηθισμένη μα εκκεντρική, θα τρίβουμε τα μάτια μας μπροστά στο τέλμα του ορίζοντά τους, πάνω στα φτηνά καθίσματα ενός κακόφημου σινεμά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου