Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Θανατώνω το θάνατο.


Έκλεισα τη ζωή μου σ' έναν ιατρικό θάλαμο, γεμάτο μ' ανθρώπους που μιλούσαν στο θάνατο σαν να 'ταν πρόσωπο υπαρκτό. Τρελάθηκα. Οι τοίχοι, κατάλευκοι μα πένθιμοι, έμοιαζαν με παράθυρα. Και εκεί που νόμιζα πως ο θάνατος ήταν μια ιδέα, το στερνό ιδανικό των πεσσιμιστών, τον είδα ξαφνικά μπροστά μου, μέσα από τον πιο λευκό τοίχο, ν' αλλάζει άτακτα και συνεχώς μορφή.
Στην αρχή έμοιαζε με λύκο. Το άγριο ένστικτο της αυτοσυντήρησης ήταν το έμβημά του και ολόγυρα έβγαζε φωτιές, μια αύρα φλογερή και κατακόκκινη. Πίστευα -αλήθεια!- πως από στιγμή σε στιγμή θα με καταπιεί.
Άρχισα τότε μανιωδώς, να ξύνω τον τοίχο με τα νύχια μου, μέχρι που μάτωσαν τα δάχτυλά μου. Η σιλουέτα του άγριου ζώου εξαφανίστηκε προς στιγμήν και τη θέση της πήρε πάλι το ψυχρό λευκό, που δέσποζε σ' όλο σχεδόν το θάλαμο.
Μέρες ολόκληρες και νύχτες, τούτο το πλάσμα άλλαζε μορφές από τοίχο σε τοίχο και κάθε φορά έβρισκα τον εαυτό μου να το πολεμά με νύχια και με δόντια, χωρίς να καταφέρνει ουσιαστικά να το νικήσει.
Η ήττα πήρε σάρκα και οστά και έγινε μέρος της ρουτίνας μου, μέχρι που σκέφτηκα πως θα 'πρεπε με κάποιον τρόπο να το θανατώσω. Να θανατώσω το θάνατο. Την αρρώστια αυτή που έκαιγε το κορμί και τον ψυχισμό μου και που, χωρίς να με αγγίζει, με ωθούσε ολοταχώς προς την αυτοκαταστροφή.
Την τελευταία φορά που εμφανίσθηκε μπροστά μου, χτύπησα δυνατά και με μανία τον τοίχο κι άνοιξα το παράθυρο. Είδα τον κόσμο και τη ζωή. Είδα το θάνατο στο φως και δεν ήταν παρά όλα τα χρώματα της γης ανακατεμένα.
Το λευκό του θανάτου δεν ήταν παρά μέσα στο μυαλό μου. Μα το ίδιο μου το μυαλό είχε πεθάνει εδώ και καιρό.

6 σχόλια:

  1. "Είδα το θάνατο στο φως και δεν ήταν παρά όλα τα χρώματα της γης ανακατεμένα."
    τι ωραία που το έθεσες..κάνει το θάνατο να μοιάζει οικείο και λιγότερο σκοτεινό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα αυτό δεν είναι ο θάνατος; :) Ευχαριστω!

      Διαγραφή
  2. "simply simple".
    θα το αφήσω σαν κοπλιμέντο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή