Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Ηθοποιός



Εγώ, κι ύστερα εσύ.
Εσύ, κι έπειτα εγώ.
Μα Εγώ πριν σκαρφαλώσω στη σκηνή
γίνομαι πολέμιος του εαυτού μου
και μόνο όταν πατήσω στο σανίδι
μονάχα τότε σταματώ να υποκρίνομαι.
Είμαι ηθοποιός, ξέρετε.
Και πριν την ώρα της παράστασης
βαραίνει το κορμί μου.
Είναι δύσκολο, βλέπετε,
να σταματήσω ξαφνικά να υποκρίνομαι
και το "εγώ" μου σπαράζει
πίσω απ' την αυλαία
και το κορμί μου κλαίει ιδρώτα
όταν μου ζητάτε ξαφνικά
να σταματήσω να υποκρίνομαι.
Πριν σκαρφαλώσω στη σκηνή
κρεμάω το προσωπείο μου στον τοίχο
σ' ένα καρφί ερημωμένο
που γράφει δίπλα τ' όνομά μου
"Κ. Μ. Ιδιότητα: Ηθοποιός. ",
όπως η πουτάνα που 'χει γραμμένο
τ' όνομά της σε κάποιο κάγκελο.
Έπειτα όσο πλησιάζω τη σκηνή
όλο και γονατίζω
κι ύστερα σέρνομαι
και στο τελευταίο σκαλοπάτι
θέλω στ' αλήθεια να εκραγώ.
Είμαι ηθοποιός, ξέρετε, και μου είναι δύσκολο
μα τόσο δύσκολο
να υποκριθώ πως πλέον δεν υποκρίνομαι.
Κι όταν ακούω το χειροκρότημα
γίνομαι Εγώ και η δόξα είναι αβάσταχτη.
Γι' αυτό μη με χειροκροτάτε
γιατί κυρίες και κύριοι με φοβάμαι.
Εγώ, κι ύστερα εσύ.
Εσύ, κι έπειτα εγώ.
Αυτή η εναλλαγή με εξαντλεί.
Κι όταν ακούω ψίθυρο απ' το κοινό
λυγίζουνε τα γόνατα
τρίζουν οι επικνημίδες
γιατί πάλι ξεγελάστηκα
νομίζοντας πως έπαψα να υποκρίνομαι.
Γι' αυτό αγαπητοί κάντε λίγη ησυχία
προσπαθώ να χάσω τον εαυτό μου
μα ο θόρυβος με αποσπά.
Είμαι ηθοποιός, βλέπετε.
Μα Εγώ κι Εσύ είμαστε κατα βάθος αχώριστοι.
Ο ένας κρατά τον άλλον
κι οι δυο μας απ' τον πρώτο θεατή.
Εσύ του κλείνεις το στόμα
κι εγώ τα μάτια.
Έτσι ποτέ δε θα δει για να μιλήσει.
Τον ευνουχίζουμε μαζί
συνένοχοι στο έγκλημα
κι έπειτα Εσύ ευνουχίζεις το "εγώ" μου.
Έτσι σαν σκαρφαλώσω στη σκηνή
έχω μονάχα τη ψυχή μου
αφού ευνουχισμένη θεωρούμαι παραστράτημα.
Κι έτσι χωρίς φύλο αρχίζω να υποκρίνομαι
πως είμαι άντρας ή γυναίκα.
Κι αλήθεια βλέπω πως σας ξεγελώ.
Είμαι ηθοποιός, ξέρετε.

8 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  2. You're most welcome! Βασικά, ολίγον απομυθοποίηση δεν βλάπτει :P Ακόμη και αυτοί που φορούν τα ''προσωπεία'' επιβάλλεται να τα βγάλουν κάποια στιγμή ακόμη και για λίγο. Χαίρομαι που βρίσκεις παρηγοριά από τα σχόλια των ανθρώπων τα οποία παρακολουθούν το μπλογκ σου, κορίτσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Αλήθεια; Ευχαριστώ :)
      Η αληθεια ειναι πως δεν ασχολουμαι με το θεατρο. Ομως θαυμαζω οσους ασχολουνται γιατι το θεωρω δυσκολο και φυσικα πρεπει να εχει κανεις και ταλεντο.. :)

      Διαγραφή
    2. :) Αυτό το ''βλέπετε, ξέρετε'' πόσο, πόσο οικείο μου είναι.. Επίσης, το κείμενο σου κάνει εικόνα την ανατριχίλα που νιώθει κανείς πριν βγει στο σκηνή, που δεν είναι άγχος, ίσως είναι το τρεμούλιασμα του Εγώ και του Εσύ, που ψάχνουν να βρουν τη θέση τους. Μπεκετικό στυλ.

      Διαγραφή
    3. Μπεκετ.. Ανηκουμε σε αλλη εποχη ρε :))

      Διαγραφή
  4. Πάντα θα υπάρχει το παράλογο.. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή