Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Ελλάς Ελλήνων Δυστυχισμένων


Και τι θέλουμε πια εμείς οι μελλοθάνατοι
πέρ' απ' έναν τάφο δροσερό κι ευρύχωρο;
Ζωντανοί παράλυτοι ν' αρκούμαστε στη λήθη
τούτων των ευτυχισμένων, απερίσκεπτων θνητών.
Να ντύνουμε το μοιρολόι τους μ' εξαίσιες μουσικές
να το χορεύουμε φριχτά για μιαν αιωνιότητα.
Θέλουμε μόνο ν' ακούμε παρανόμως
τα κόκαλα των ζωντανών που τρίζουν στα σκοτάδια.
Μεσ' απ' το σκότος των ανθρώπινων ψυχών
θέλουμε που και που και 'μεις να ευθυμούμε.
Το φειδωλό χαμόγελο των μισθοτών του κράτους
το ταπεινό μειδίαμα των φιλόδοξων αστών.
Αυτά μονάχα σιωπηλά διεκδικούμε
μέσ' από μιας ανάρμοστης ζωής αγώνα ζοφερό
καθώς και τούτος ο τάφος ο πιο καρπερός
βουλιάζει στη γη σαν τζούφιος κρατήρας.
Μες στη μαφία των ζωντανών νεκρών
απλώνουμε με θράσος το πληθωρικό κορμί μας.
Κι οι βασιλιάδες των υπέρλαμπρων ναών
βαστούν στα χέρια τους την άχαρη ζωή μας.
Ζωή σε μας τους μελλοθάνατους λοιπόν!
Να 'χουμε χώμα για τ' ατελείωτα κορμιά μας!
Κάτω απ' τους ίσκιους των θλιμμένων κερασιών
να 'χουμε χώρο ν' ακουμπάμε την ψυχή μας.



4 σχόλια: