Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Αυτές τις ώρες να είχα δυο χέρια
όχι δικά σου μα τουλάχιστον οικεία
να τυλίγονται γύρω απ' τη μέση
κι ένα κορμί όχι απαραίτητα οικείο
-ανδρικό ή γυναικείο- 
να συγχέονται οι σφιγμοί μας.
Δικαιούμαι άλλωστε στο τέλος μια συμπόνια
είτε δική σου είτε τυχαία 
να μπορώ να διεκδικώ και ευτυχία
προσποιούμενη σαφώς ασυδοσία
ή τέλος πάντων κάποια ασθένεια ψυχική.
Κι αυτός που συγχέει γυναίκα και αιδοίο
θα 'ναι μάλλον αφελής 
-νομοταγής ή ρατσιστής- 
καθώς κι ο ίδιος φανερά συγκαλυμένα 
θα 'χει σίγουρα προσέξει το εξής: 
δύο αιδοία, το ένα μέσα στ' άλλο,
είναι αδύνατο να δούνε προκοπή. 
Άλλωστε δεν έχουν προοπτική. 

Ωστόσο για τι είδους προοπτική μιλάμε; 
Είμαι -το ξέρω- μια τεράστια μηχανή. 
Τα κόκαλά μου τρίζουν και μάλλον θέλουν λάδωμα
ενώ σαφώς χρειάζομαι χρηματοδότη. 
Ωστόσο (ανα)παράγω μόνο αισθήματα. 
Και τούτη η παραγωγή 
έχει τουλάχιστον κάποια ισοτιμία. 
Άρα για τι είδους προκοπή μιλάμε
και ποιος είναι τελικά ο αφελής;





2 σχόλια:

  1. έλα παραδέξου το είναι τεράστια λύτρωση αυτές οι γραμμές για σένα . έχεις καταθέσει εδώ πέρα ... κομμάτι απο το είναι σου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχαχαχα δεν ξερω γιατι, αλλα μολις διαβασα το σχολιο αρχισα να γελαω, μαλλον επειδη ηταν πολυ ευστοχο! :)
      Ναι! Λυτρωση αν και, ομολογω πως σ' αυτον τον τομεα δεν κρυβομαι :) αλλα εισαι απιστευτος!!

      Διαγραφή