Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Τρίτη έξοδος


Σε εμβρυική στάση νιώθω αόρατη.
Η επιστροφή στην προηγούμενη ζωή επιτυγχάνεται μόνο με στάση αλλιώτικη.
Σφίγγω τις παλάμες στους ώμους σταυρωτά, νιώθω το άγγιγμά της.
Τη φωνή την τόσο οικεία, αυτή που λάτρεψα καθώς σαν κρότος
τάραζε το αμνιακό υγρό, τα σπλάχνα της, τη σάρκα μου και τη δική της.
Άκουγα το Θεό, άκουγα εκείνη.
Κι αν τώρα προσποιούμαστε πως τάχα γνωριζόμαστε
θα ‘ναι κάποια ανάμνηση κοινή που κουβαλάμε
έναν σταυρό που μοιραστήκαμε κάποτε, ακαριαία.

Φεύγω απ’ την τρίτη έξοδο.
(Να μη ξεχάσω τον εαυτό μου και τη συνείδησή μου.)

Φτάνω στην τρίτη έξοδο.
(Πέρα απ’ τους ανθρώπους που γνωρίζω και που μ’ αρρωσταίνουν μέσα απ’ την πλήξη τους.)

Μπαίνω στην τρίτη έξοδο.
(Μακριά απ’ τους ανθρώπους που γνωρίζω, όλα μοιάζουν δυνητικά πιο γνώριμα.)

                                    …. «Σσσσς….» ….

«Φρόνημα…» μου λέει, «φρόνημα.»
Κι εγώ ξεσπάω.

Ξ Ε Σ Π Α Ω.

Στην Τρίτη Έξοδο, την παντοτινή, νόμιζα πως τους είχα όλους, μα δεν έχω κανέναν.

4 σχόλια:

  1. Θα έπλεκα εγκώμιο αλλά θα καταντούσα κουραστικός. Απλά θα πω πως ειναι οι στιγμές που επιβάλλεται να ξεσπάσεις... που σου αξίζει να ξεσπάσεις .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν γινεσαι κουραστικος. :) Για 'μενα αυτο το μπλογκ ειναι μια φυγη.

      Διαγραφή
    2. δεν θα μπορούσα να σε καταλαβαίνω περισσότερο. ελπίζω μετά τις εξετάσεις σου να ' ξεσπάσεις ' και σε πιο προσωπικό επίπεδο. Ωραίο το να σε διαβάζω, αλλά το να σε ακούω είναι άλλο .

      Διαγραφή
    3. Θα τα πουμε απο κοντα παλι, συντομα! ;)

      Διαγραφή