Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Πρόσεχέ την για 'μένα, έτσι όπως εγώ θα την πρόσεχα. 
Κοίμησέ την μ' άρωμα αγάπης, μόνο αυτό ζητά. 
Ήλπιζα σ' ένα άγγιγμα, δίπλα στα χείλη και στην απορία, στην αφέλεια των μαλλιών της, δίπλα σε κάποιο δάκρυ.
Ένα χάδι στο μπράτσο κι ένα φιλί στο μέτωπο-δεν ήλπιζα σε τίποτ' άλλο. 
Θα μου 'φτανε τουλάχιστον για σήμερα, γι' αύριο και γι' απόψε. 

Είναι ο χρόνος, τ' ακούς; 
.....
Μας προσπερνά, μας γερνάει και μας σκοτώνει.
Μας αδειάζει γυμνούς σ'ένα δωμάτιο, μας πετά στην άκρη και φωνάζει "ντυθείτε" μ' ό,τι εχει περισέψει. 
Μα τι περίσεψε και σήμερα· τρεις ελπίδες, δυο ανάσες κι ένα όνειρο
γύρω από δύκτια και οθόνες, χιλιόμετρα και συμπλέγματα
σκέψεις μοναχικές, μονόπλευρες και μάταιες. 
Πρόσεχέ την για 'μένα, όπως εγώ θα προσέχω τον εαυτό μου.

3 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γιατι αν δεν προσέχουμε εμείς τον εαυτό μας, δεν θα τα καταφέρει ποτέ κανείς . πολύ όμορφο για ακομη μια φορά .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και κανεις δεν προτιθεται να το κανει, τελικα :) ο φοβος ειναι η κινητηριος δυναμη, τρυπωνει απο παντου και αυτο που μενει ορθιο ειναι ο εαυτος μας, μονο σ' αυτον χρωσταμε. Ο ανθρωπος ως κοινωνικο ον δεν ειναι παρα μια καλοστολισμενη μπουρδα. Ολοι μας ξερουμε πολυ καλα να κραταμε τις αποστασεις που χρειαζονται. :)

      Διαγραφή