Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Εκείνος μόνο μ' ανασταίνει 
καθώς χαράζω πάλι ιδεασμούς
στους τοίχους του ρημαγμένου μου ονείρου. 
Εκείνος μόνο με δυο λέξεις με σκοτώνει 
και με τρεις μ' επαναφέρει 
και σ' αυτόν θέλω να ανήκω. 
Σ' εκείνον τον ήλιο 
που έγινε σκοτάδι και διάσπαρτα αστέρια
η καταστροφή ανήκει σ' εκείνον. 
Και σε 'σένα που σκορπάς τον
εαυτό σου όλοι να τον δουν
σου άφησε ένα βράχο
να ρημάζεις το κορμί σου.
Κάνε κάτι άρρωστο απόψε
πες πως δεν ανήκεις σε κανέναν.
Κι ύστερα τρέχα να σχίσεις το κορμί σου
να εξιλεωθείς.
Γιατί εγώ σ' αυτόν θ' ανήκω
σ' όποιον κι αν δανείσω το κορμί μου.
Γιατί αυτός μονάχα, κι όχι εσύ
ξέρει να με σκοτώνει.

2 σχόλια:

  1. Και αφού είναι στη φύση μας να βιώνουμε χιλιάδες μικρούς θανάτους τουλάχιστον ας έχουμε την δύναμη (και την ευθύνη) να επιλέγουμε εμείς τον τρόπο. Εκφράζεσαι καταπληκτικά, όπως πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή